Goh, vorig jaar riep ik nog ‘2022 wordt mijn jaar!’. “What a mistaka to maka.”
Het begon nochtans goed. Alé, in mijn koppeke toch. De wil was er, de energie niet. Het idee dat alles vanaf toen vlot zou verlopen, zat vast gebeiteld in mijn hoofd. Het moest en zou zo gebeuren. Hoop dreef mij vooruit. Maar hoe hard m’n hoofd ook wilde, het ging niet. Veel zin en met goede moed iets starten, om dan te merken dat de kracht om door te breken, miste. Al die onafgewerkte projecten die voor extra mentale ballast zorgden, waardoor de stuwende hoop steeds weer met kleine stukjes verder af brokkelde.
Een proces waar ik door moest. Mezelf telkens opnieuw recht zetten en vooruit duwen. Proberen de dag aan te pakken en daarbij ook ‘iets’, groot of klein, zodat m’n gedachtenstorm even luwde. Dat lukte met fases. Soms goed, vaak gewoon niet.
Een afscheid waar ik me door moest worstelen. Wat meer impact op mij had dan ik wilde toegeven. De drive die ik altijd voel, stuwde me vooruit. Zonder nadenken, zonder stilstaan, gewoon maar door, en toch met veel achterom kijken waardoor de stuwkracht haperde, en mij langer dan mij lief was, aan m’n haren terug achteruit trok. Me gewoon onderuit haalde.
Kleine stapjes zetten, vooruit en ook weer naar achter. Maar voorwaarts nam stilletjes aan de overhand. En de passen werden groter. Een kleine zet in de goede richting en hup …
Met meer goesting kijk ik nu vooruit. Waar ik vorig jaar vooral vanuit een willen riep ‘dit wordt mijn jaar’, is het nu vanuit een echte overtuiging ‘2023 wordt mijn jaar!’
Kom volgend jaar deze tijd maar langs en dan drinken we samen ene op het jaar dat voor mij bestemd was. Schol.
© Veerle Daenen
Reactie plaatsen
Reacties
Weeral zo mooi verwoord, Veerle!
Zo is het: willen, maar niet durven of kunnen...
En stilaan, wat groeiende energie krijgen, dan wat meer, dan wat minder om in 2023 de drive te vinden om je doel blijvend (hier en daar met een mindere dag of periode) na te streven. Dat wens ik jou van harte toe!
Met veel liefs van Marie-Josee