Op Post
In december heb ik het genoegen gehad om een maand lang bij Bpost te mogen werken. Wat een fijne ervaring!
En zoals overal heb je ook hier vreemde snuiters rondlopen. Niet onder het personeel hè. Bij de bezoekers zaten wel een paar unieke exemplaren. Dit zeg ik met alle liefde die ik voor hen kan voelen, want zij waren soms lichtpuntjes in de duistere lokettenzaal.
Elke dag liep een lange magere man binnen. Al joggend … in z’n korte jaren 80-broekje. Zoals je weet, heeft het in december een paar dagen goed gevroren, en ja, zelfs dan snelde hij binnen in z’n rood shortje met witte naad, witte sportsokken en goed verwarmd bovenlijf in z’n even hip 40-jaar oud joggingvest. In een koeterwaals waar ik geen woord van verstond, gaf hij het volledige relaas van wat de dag al voor hem bracht. De vaste werkneemster in het kantoor was zijn geliefde go-to-girl. We verlosten haar vaak van die dagelijks onstuitbare woordenstroom.
Naast deze heer liepen om de paar dagen dezelfde personen binnen op zoek naar pakjes die geleverd moesten worden, al afgeleverd maar onvindbaar waren, in de pakjesautomaat moesten zitten en dan toch niet, een dag te vroeg aan m’n loket stonden voor hun bundel, afgekeurde aankopen terug brachten en alles wat je met pakketten kunt verzinnen. Onvoorstelbaar hoeveel er elke dag van hand tot hand gingen, van minuscuul kleine doosjes tot grote niet meer hefbare mastodonten. Waarschijnlijk heb je er nog nooit bij stilgestaan: de postbode moet zo’n dingen tillen, dus wees matig met hetgeen je bestelt.
De maand kabbelde voorbij met fijne momenten, vriendelijke klanten, heel leuke collega’s en dan opeens die laatste dag …
Vijftien minuten voordat de deuren sloten, stampvoette een goed geklede dame op hoge hakken de lokettenzaal binnen. In het midden gooide ze alles dicht en tierde in het Frans 'Qui a osé refuser à mon mari mon courrier recommandé? Qui a osé faire ça?’
Met z’n drieën keken we op, zoals verschrikte konijnen in koplampen. Mijn collega langs mij en ik reageerden niet, de derde precies wel, want zij was kop van Jut.
De ene in het Frans, de andere in het Nederlands hielden een verhitte conversatie. ‘Pour qui vous prenez-vous?’ - ‘Ik doe mijn werk’ - 'Tu es obligé de me donner ma lettre quand je le veux!' - ‘Jij moet de volmacht tekenen’ - 'Je travaille pendant la semaine et vous devez délivrer cette lettre!' - ‘Op zo’n toon help ik je niet’ - ‘Je porte plainte’ - ‘Doe maar’ - ‘Tu dois m’aider en français.- ‘Je zit hier in Vlaanderen, ik moet geen Frans spreken. Jij kan ook Nederlands spreken’ - waarop de dame in kwestie heel fijntjes antwoordde: ‘Ik spreek ook Nederlands.' om onmiddellijk daarna opnieuw in een nieuwe Frans(talig)e colère te schieten. Wie durft nu nog te beweren dat Walen en Vlamingen elkaar niet verstaan?
Het roepen en tieren ging voorbij, de toon zakte een paar noten en de mevrouw kreeg uiteindelijk haar brief mee, waarna ze met evenveel vertoon buiten stoof.
Chapeau voor mijn collega die haar ‘cool’ bewaarde.
En toch even voor alle duidelijkheid. Als je iemand een volmacht geeft om jouw aangetekende zending af te halen, vul alles goed in, èn onderteken het. Anders kan je nog wel eens een postbediende tegenkomen die declameert: 'Computer says no'.
En met die woorden nam ik dan ook afscheid in Tongeren.
© Veerle Daenen
SchrijfVeer
Reactie plaatsen
Reacties
Prachtig!
leuk Veerle!
Heerlijk :)