Latten en sticks

Gepubliceerd op 5 maart 2023 om 18:17

Gisteren stond ik voor de eerste keer in vier jaren nog eens op m’n latten. Wat was dat?!

 

Flashbacks naar m’n eerste keer … proberen recht te blijven op twee latten, de idiotenpiste, de berg die ik trotseerde. Lachwekkende en minder flitsende beelden passeerden.

 

Ja, ik was al wat ouder toen ik voor het eerst die knellende skischoenen aan m’n voeten wrong. Alles waarvoor evenwicht een belangrijke factor is, is niet zo aan mij besteed. Maar ja, voor liefde doe je veel hè. Twintig jaar geleden toch. 

 

Dus, daar sta ik dan, als prille dertiger. Op de idiotenpiste. Je weet wel een helling, die eigenlijk dat woord niet waard is. Met knikkende knieën, een mega ei in m’n broek en okselvijvers stort ik me naar beneden. Bij die poging ben ik amper een paar meter verder of ik zit al met m’n poep op de skies. Omdat ik nog niet het verstand heb om mij op m’n zij te laten vallen, zoef ik sneller en sneller naar lager gelegen gebied. Draaien lukt zo niet, dus de groep kinderen die op twintig meter voor mij rustig naar hun leraar luistert, duikt in m’n gezichtsveld op. Ik al schreeuwend “Aan de kant”, “Ik kan niet stoppen”, “Ga weg!”, datzelfde ook nog eens in het Duits, helpt niet. Gelukkig werkt mijn verstand wel. Ik stuif recht op een slachtoffer af en denk: “Lap, die heb ik.” Ik schuif onder een jongen van 10 jaar in, hij vliegt omhoog en ik hou m’n armen open om hem op te vangen. Daar ligt hij dan, volledig door mij omarmd. Gelukkig heeft hij niets en ik, buiten een zwaar gekwetst ego, ook niet.

 

De volgende keer lukt het al wat beter. Met de skies in een grote V bewaar ik m’n evenwicht. Heb een klein beetje controle en schreeuw zo fier als een gieter “Ik kan skieën!”. Waarop een Nederlandse dame aan de rand van de piste terug gilt “Proficiat!”. Ik weer met schaamrood op m’n wangen.

 

En dan de apotheose. Amper drie dagen op de skies en ik sta al boven op de berg. Mist en sneeuw hinderen. Ik zie letterlijk geen hand voor ogen. Maar daar sta ik dan. Elk vezeltje in mijn lijf schreeuwt het uit: ‘Doe het niet’, ‘Ga met de lift omlaag’, ‘Stop’, ‘Ik wil niet!’

En wat heeft Veerle gedaan?

Braaf de lift bergaf genomen. En ja hoor, m’n wangen kleurden rood.

 

Een dag verder … ik weer op de top. Beter zicht, en nog steeds een lijf dat weigert om maar één mm te bewegen. Meer dan een half uur brullen twee stemmen in mijn hoofd om het één dan wel het ander te doen. Telkens ik denk ‘Nu ga ik!’, komt de andere stem erdoor en sta ik stijf bevroren op m’n latten. Klaar om te vertrekken, en dan ‘How!’.

Nog eens proberen en yip, hetzelfde effect. 

Het moet nogal een zicht zijn, ik klaar om ervoor te gaan en onmiddellijk daarna niets. 

 

Maar ja, waar een wil is, is een skipiste. En daar ga ik. Een helse rit omlaag, vol andere eventvolle situaties, één waar ik zelfs met de latten op m’n nek langs de piste naar beneden stap. 

 

Gelukkig zijn het maar herinneringen. Wel van die aard dat ik er nu smakelijk om kan lachen. 

 

En na m’n derde afdaling gisteren, gaat alles weer vlotjes en glij ik gezwind naar beneden.


Reactie plaatsen

Reacties

Bernadette
4 jaar geleden

Wauw...je bent een schrijfster...je kunt een boek uitgeven met al je herinneringen....nog veel succes. Bernadette

Werner
4 jaar geleden

Pas op.. liefde maakt ... sneeuwblind!!

Hilde Neyens
4 jaar geleden

Oooh Veerle, door dit te lezen zie ik je echt al bezig. Maar na al die jaren is dat dus wel enorm verbeterd!!!!! Schitterend!!!

Josiane Zegers
4 jaar geleden

Mooi verhaal ! Zie het zo voor me, nog niet aan een boek begonnen ? Grtjs