Miserie, miserie … Werk je met een narcist? Dan kom je dit tegen.
Ik heb het intussen al twee maal mogen ervaren. De een al wat heimelijker dan de andere, maar allebei vol van zichzelf en vernietigend voor anderen.
Wat een groot slachtoffer was mijn projectcoördinator! De grote boze wereld spande volledig tegen hem samen. Wanneer ik terugkijk op alle verhalen die ik de eerste maand te horen kreeg, weet ik nu dat er een paar kilo zout bij moet om de echte smaak naar boven te halen.
Een vast benoemde job in een zeer gerenommeerd instituut waar hij een project opstartte dat zo’n succes werd dat het over heel Vlaanderen werd uitgerold. Zoveel succes, zoveel goed werk dat hij leverde. Zoveel ruzie die hij veroorzaakte en waardoor hij naar een andere zeer gekende organisatie vertrok. Waar hij twee maanden niets heeft gedaan en dan maar terug naar zijn alma mater trok. Waar ze hem liever kwijt dan rijk waren en hem detacheerde naar het project waar ik mezelf voor opgaf.
Die eerste maand was chaotisch, maar de sfeer zat goed. Een berg aan informatie lag voor mij. Deze verwerken, was een hele opdracht, maar zo goed en kwaad als ging, spartelde ik me erdoor. De babbels gemoedelijk, af en toe een lach ertussen en steeds de boodschap ‘jij moet je goed voelen!’.
Dat laatste was snel weg toen ik mijn weg in de tsunami aan informatie vond en zelf initiatief nam. Een mail sturen, moest op voorhand eerst volledig ontrafeld worden. Een offerte werd tot op het bot uit gepuurd, alvorens nog maar, te mogen opmaken. Bij die eerste offertes vond ik dat normaal, maar na een maand quasi dezelfde info op papier zetten, weet je het wel. Maar o wee! Ik heb het geweten dat pro-actief werken niet geapprecieerd werd.
Beloftes tijdens het sollicitatiegesprek gemaakt, bleken ferme leugens te zijn.
Input werd niet naar geluisterd.
Het was altijd ‘wij hebben beslist’ terwijl ik nul noppes zero inspraak had.
Het project waar ik aan werkte, was ‘mijn’ project, terwijl de pap mij dwangmatig werd ingelepeld. Het was slikken of stikken.
Mijn inbreng volledig negeren.
Het gras voor mijn voeten wegmaaien, zodat hij met mijn pluimen kon gaan lopen.
Kleine dingetjes om zich te laten gelden … Goh, een voorbeeld maakt zoveel duidelijk:
Het kaske met klein geld zat in zijn lade. De sleutel? Ook in zijn lade. Een aankoopticket kwam op mijn bureau terecht. Met post-it, met zijn naam erop. Stylo en post-it kwamen uit zijn lade.
En dan … ik moest opstaan, het geld-in-zijn-lade, uit zijn lade halen, en aan hem geven. Niet op zijn bureau leggen wanneer hij afwezig was! Ik moest wachten om het hem persoonlijk te geven. Liefst nog met een kniebuiging en een ‘Please sir’ erbij.
Vermoeiend en, naar mijn mening, ziek.
Kan iemand mijn opvolger verwittigen onmiddellijk zijn biezen te pakken?!
© Schrijfveer
Afbeelding van Gerd Altmann via Pixabay.
Reactie plaatsen
Reacties
Mooi geschreven. Vreselijk verhaal.
Hopelijk ça va een beetje met je..
beklemmend gevoel..dit verhaal.