De trein is altijd een beetje … slow travelling!
Full speed gebeurt zelden in België. Zo ook vandaag. Een boemeltrein slentert van station naar station. Het landschap trekt zich tergend langzaam aan mij voorbij. Zelfs speed pedelecs zoeven met ongekende snelheid langs de trein. Gestrand ergens en nergens, blijf ik achter.
Mensen rond mij keuvelen aan hetzelfde rustige tempo als mijn vervoersmiddel, terwijl de wolken langs het raam voorbij razen. Autolichten flitsen m’n ooghoek in en uit. Licht wordt intussen donker en de avondschemering onttrekt het zicht op mijn omgeving.
Overgelaten aan deze slakkengang onderga ik m’n lot. Een vluchtige babbel met een mede gestrande, een flard van een telefoongesprek beroert m’n oor, tik tik tik op een gsm. Ieder beleeft het op zijn manier.
Gelukkig heerst er rust. Of, is iedereen gewoon moe van een afpeigerende dag? De wens om snel thuis te zijn, is vervlogen. Geluiden verstommen. Geen zucht, geen ogenrollen, niets. Gelaten en onverschillig, want stressen, heeft geen zin. Laat maar komen, we zien wel wanneer we thuis raken. Toch snel een berichtje sturen: ‘Ik ben later vandaag. Maak je geen zorgen’. En dan weer in het donkere niets staren. Elk met zijn gedachten.
Plots verhoogt de trein zijn snelheid. Gesprekken leven terug op. Hoopvolle blikken kruisen elkaar. De volgende halte komt eindelijk dichterbij. Er wordt net niet gejuicht.
Iedereen veert recht. Vlug vlug worden jassen en sjaals aangetrokken. In de rapte gris ik m’n tas mee en … oef … in één sprong op het perron. Zalig, vaste grond onder m’n voeten!
En, zoals gezegd, ‘de trein is altijd een beetje …’
Afbeelding van Shlomaster via Pixabay
Reactie plaatsen
Reacties
Mooi en levendig geschreven... Je voelt het ritme (of geen ritme) van de trein...
Heerlijk genoten van deze mooi geschreven mijmeringen. Herkenbaar gevoel.
Prachtig, heel herkenbaar!
Mooi en levendig geschreven.