Hier zit ik dan. Honderden mensen rondom mij. Allen bezig met hun eigen zijn.
Ik observeer. Verscholen vanuit een hoekje leef ik met hen mee.
Als een vlinder fladderen ze goedgeluimd binnen. Als een clown die over z'n eigen voeten struikelt, strompelen ze een paar uren later, terug buiten. Intussen speelt op die korte tijd zich een heel leven af. Voor mijn ogen ontstaan nieuwe ontmoetingen, oude vriendschapsbanden worden aangehaald, vluchtige 'Hallo's', 'Fijn je weer te zien', 'Ik moet gaan, tot ziens' vliegen in het rond. Een kakofonie van klanken en beelden dwarrelen mijn oren binnen en zweven even op mijn netvlies.
De band neemt het over van het gebabbel. Een knappe jongeman stapt naar de voorgrond. Naast hem een tafel met jeugdige meisjes die zwijmelend met elk nummer mee wiegen en teksten mee brullen. Stoelen worden tegen de kant geschopt en de tafel houdt stevig stand.
De hele pub raakt gevuld. Danspassen worden geplaceerd, handengeklap en meezingmomenten vullen de ruimte. Iedereen laat zich gaan. Elk laat zich van z'n beste kant zien. Een allegaartje van armen en benen tollen om mij heen. De energie neemt toe. Luide muziek zweept hen nog meer op. Allen zingen, lachen ongegeneerd en dansen erop los. Nog een pint!
Ongestoord gaat ieder zijn gang. Wat een leven! Wat een plezier!
En ik zit daar, en kijk.
Heel nabij en toch veraf.
Reactie plaatsen
Reacties
Schol Veerle op je mooie tekst!