Huisje Weltevree

Gepubliceerd op 3 december 2020 om 10:15

Ik ben moe.

Een zaligdeugddoend dutje lokt mij naar buiten. Mijn wonderlijke achtertuin is de ideale plek om een rustgevend momentje in te lassen.

Dat is zonder rekening te houden met Tom en Jerry. Mijn twee diepzwarte katers, zo donker als hun karakter. NEEN hoor, het zijn schatten van katten. Behalve net nu. Wat hebben zij plezier gehad in het verstoren van mijn me-time!

 

Het begint al met de deken. Je weet wel, een babyzacht plaveisel waar je uren op kan doorbrengen. Ik spreid die dons over mijn grasmat en ga op zoek naar een bijpassend kussen. Ik kom terug en ja hoor, een opgedraaide bol is wat ik terugvind. Wanneer ik de ene kant mooi gladstrijk, wordt de andere zijde het decor van een ‘kiekeboe’ spelletje tussen die twee zwarte duvels. Uiteindelijk heb ik ze zover gekregen dat ze de hoeken met rust laten en kan ik mij neervlijen. Elegant is het niet, want om te vermijden dat hun vermaak doorgaat, lig ik met armen en benen gespreid.

De rust keert weer. Voor even toch.

 

Ineens langs mijn oor blazen, schreeuwen, een gevecht op leven en dood. De flokken vliegen in het rond. Alsof het lawaai nog niet genoeg is, belandt hun haar op m’n neus en kriebelt. Geduld is een schone deugd. Niet?! Ik vlieg recht, zij stuiven uit elkaar.

En je weet het al … opnieuw is er stilte.

 

Eindelijk vind ik mijn gemakkelijkste slaaphouding. Op m’n zij met m’n benen een beetje geplooid. Het genieten kan beginnen. Dit is ook de lievelingshouding van mijn plagers. De ene komt in mijn knieholte liggen, de andere ter hoogte van mijn buik. Mij hoor je niet klagen, want ook ik geniet ervan als zij zich tegen mij aan drukken.

Als ze stil liggen toch. Alsof op commando beginnen ze zich synchroon te wassen. Ze hebben dit ingestudeerd, dat kan niet anders. Ambetant geworden van het oneindige wiegen, duwen, trekken, draai ik mij. En nog eens. En nog eens. Jerry geeft het op en verkast. Hij zoekt een plekje op een meter van mij. Tom houdt vol en telkens ik mijn andere zijde opzoek, trippelt hij als een lichtvoetige ballerina over mijn lijf om zich weer in diezelfde bewuste boog neer te leggen.

 

Zucht, ik geef het op.


Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.