Twee weken geleden, bij het ochtendgloren, net nadat m’n ogen zich met tegenzin tot spleetjes openden, borrelde een hoest op die wat slijmpjes naar buiten dreef.
Zoals een duiveltje uit een doos veerde ik recht. “Oh mijn God, het kan niet waar zijn!” Het idee alleen al zorgde voor een lamlendig gevoel en met papvolle benen steunde ik richting badkamer. De thermometer moest uitsluitsel brengen.
Op zoek naar de waarheid heeft elke lichaamsholte van dichtbij met dit onding kennis gemaakt. Met mijn van nature lage lichaamstemperatuur brengt 37° al dat koortsgevoel met zich mee. Terwijl het zilverkleurige goedje tergend langzaam naar deze magische grens kroop, sloeg de hysterie toe. Wie heb ik, in mijn mogelijks besmettelijke vrijgevigheid, de voorbije twee weken gezien?
Hersenspinsels
Je moet weten, het geheugendeel van mijn grijze hersenmassa is zoals een kaas met gaten. Maar dan zonder de kaas. Vraag me niet wat ik gisteren allemaal uitspookte, want zo voelt mijn hersenpan: een leeg spookhuis. Met veel spinnenwebben op de koop toe!
Een alternatieve contact tracing drong zich op. Gelukkig draaide het vindingrijke luik in mijn brein wel overuren. Met m’n agenda erbij kon ik de ‘gelukkigen’ wel terugvinden. Niet dus. Er stond namelijk niets in. Afgesloten van de buitenwereld volbracht ik mijn opdrachten thuis. Oef.
Maar toch, ergens in dat grote zwarte gat lurkte een herinnering aan een menspersoon die ik persoonlijk sprak.
Sherlock wie?
Geen probleem, de Sherlock Holmes in mij klopte z’n pijp uit, zette zich er rustig bij neer en nam gezapig m’n gsm ter hand.
Met het geduld waar zelfs een luiaard niet aan kon tippen, doorkruisten vinnige vingers sms, Whatsapp, Messenger, Facebook en al m’n telefoongesprekken. Snuffelend naar mogelijke dates, werd elk bericht vakkundig bestudeerd en als potentieel gevaarlijk bestempeld. Of niet. James Bond zou groen zien van mijn onderzoekdrift.
Alles doorlopend, werd het verdict duidelijk. Na uren zoeken, mochten een aantal van mijn sms bestemmelingen van mij de blijde boodschap verwachten. Het waren er welgeteld drie.
Ah ja, en dat kuchje was maar een zucht in een glas water.
Reactie plaatsen
Reacties