Onlangs bekeek ik “On the record” op Canvas. Een beklijvende reportage gelinkt aan de #MeToo beweging. Dit katapulteerde me direct een aantal jaren terug in de tijd.
Alvorens iemand in een meelevende kramp schiet, “neen, ik ben niet verkracht”, hoewel het nauw heeft gestoken, denk ik. De man in mijn verhaal was, volgens mij, niet uit op geld.
Intussen tien jaren geleden, vatte ik het plan op mijn donsdekens en kussens in een wasserette te wassen. Met al m’n spullen karde ik rustig naar Hasselt en – wat een geluk – vond vlakbij parking. Het wassalon in kwestie ligt op de hoek van twee straten.
Terwijl ik m’n wasmand uit de koffer haal, zie ik door de achterruit een man mijn kant uit stappen, pezig mager, volledig in het zwart met een alles verhullende zonnebril. Wat ik op dat moment denk, is niet mooi en herhaal ik hier dan ook niet.
Wanneer hij op gelijke hoogte met mij komt, stopt hij en begluurt mij vanachter zijn zwarte bril. Zijn spiedende ogen glijden ettelijke seconden over me heen, van top tot teen en terug omhoog. De koude rillingen lopen over m’n rug. Ik sta stil. Uiteindelijk slentert hij verder, om op de hoek van de straat hetzelfde scenario te herhalen. Mijn hersenen gillen op dat ogenblik “gevaar, gevaar, gevaar!”. Met een wijze beslissing stop ik alles terug in m’n auto en wil vertrekken.
Hij ziet dat en verdwijnt. Ik loop naar de hoek, speur de straat af en zie hem niet meer. Alles is veilig en ik hervat m’n plan.
Intussen sta ik binnen m’n briefjes te wisselen in muntstukken. Het klein geld valt met veel getinkel omlaag en wanneer ik het opneem, gaan de haren in m’n nek recht staan. Langzaam draai ik mij om en sta neus aan neus met de man in het zwart. Hij heeft mij opgewacht. Er komt geen geluid over z’n lippen. Ik verstar van schrik. Mijn brein werkt niet meer, het vecht- of vluchtscenario speelt zich niet af. Verstijfd door z’n stilzwijgende dreiging sta ik daar maar. Een plof achter mij doet ons allebei over m’n rechterschouder kijken. Als een duiveltje uit een doos, staat daar ineens een reddende engel in de vorm van een vriendelijke jongeman die uit het niets z’n was staat op te plooien. Een zucht ontsnapt, m’n belager druipt af.
“Wat is dat voor ene?” mompelt de jonge gast, ik antwoord “Je weet niet hoe blij ik ben dat jij hier bent.”
Hij gaat verder met z’n bezigheid en ik kniel voor de wasmachine. M’n kussens zitten er nog maar net in of de knaap vertrekt. Met wat paniek in m’n stem roep ik hem na. Aan de deur wendt hij zich naar mij en stelt me gerust: “Ik ga gauw iets halen in het winkelke, ik ben direct terug.”. Hij vult aan met: “Ik zie ‘m niet meer”. Opgelucht prop ik m’n donsdekens ook in de wasmachine.
Blij dat ik dadelijk kan vertrekken, sta ik recht om de bakjes te vullen met waspoeder. Een afschuwelijk gevoel van angst bekruipt me weer. Ik draai me om en ja hoor, weer staat de zwart geklede man op twee cm van mijn gezicht. Ook deze keer kan ik mij niet meer bewegen. Gelukkig heeft hij de kans niet om mij aan te raken. Een flikkering in m’n ogen richting deur doet hem keren. Diezelfde jeugdige kerel zit op z’n gemak in een boekje te bladeren.
Deze keer is mijn vijand niet van plan zich weg te laten jagen, en stampt z’n richting uit. Dreigend hangt hij boven de lezer en houdt deze afschrikwekkende houding aan. Er komt geen reactie, onverstoord draait de stoere bink de bladzijde om. Uit schrik, ziet hij het niet? Het maakt mij niets uit.
Op dat ogenblik beslis ik om m’n wasgoed niet meer op te halen.
Uiteindelijk krabbelt het gevaar terug en dendert naar buiten. Ik volg ‘m met argusogen om zeker te zijn dat hij weg blijft. Met de snelheid van het licht vlieg ik naar m’n auto, kruip erin, sluit af en snel ik weg.
Na een uur kom ik op kousenvoeten terug. Vijf mensen, waarvan twee vrouwen, zijn naarstig bezig. Ik stuif naar binnen, gooi alles in m’n wasmand, spoed me buiten en race weer weg.
Hetgeen me nu nog steeds verbaast, is dat een allesverlammende angst zich meester maakte van mij.
Als ik iets mag hopen, moest er een volgend keer komen, is dat m’n knie dan wel werkt.
Reactie plaatsen
Reacties
Hey Veerle, wat een akelig verhaal. Toch niet te geloven wat wij vrouwen soms moeten meemaken. Ik heb zelf vroeger tig gelijkaardige scenario’s voorgehad: mannen die plots een achtervolging inzetten in een verlaten straat, een exhibitionist die er niet beter op wist dan mij en mijn vriendinnetje (toen 10j) vanuit zijn auto aan te spreken terwijl meneer zijn derde been aan het strelen was, een groepje venten dat plots kwaad wordt als je niet ingaat op de kattengeluidjes die ze jouw kant opsturen (want hey, ge moet vereerd zijn, wat denkt ge wel niet, hautaine trut), ... Fijn dat je die realiteit in de kijker brengt. En heel meeslepend geschreven! Xxx
heel akelige ervaring, maar wel een fantastisch meeslepend geschreven verhaal!
je wil niet weten waar je die avond aan ontsnapt bent...