What happens in Hongaria

Gepubliceerd op 14 februari 2021 om 13:16

Dikke twintig jaren geleden trokken mijn toenmalige vriend en ik door Hongarije. Een reis vol belevenissen.

 

Het begon al aan de Hongaarse grens. Een spiksplinternieuwe Opel was ons reismobiel. Voor Hongaren een ongekend model, want de Trabant behoorde daar nog steeds tot het luxe autosegment. Na een tijd aanschuiven voor de papierencontrole, koos de douanebeambte ons eruit voor verdere inspectie. Alles verliep vlotjes totdat we de papieren van de auto toonden. Aangezien we met een firmawagen reisden, en die arme man dit fenomeen niet kende, haalde ik m’n beste Duits, handen en voeten boven. Hij in het algemeen beschaafd Hongaars en ik in alle talen die ik kende. Je begrijpt wel hoe lang wij daar gestaan hebben!

 

Intussen was het avondrood veranderd in een donkere nacht en wij logeerden in Gyömrö, een dorpje zo’n dertig kilometer van Budapest. Voordat ik verder ga met m’n verhaal, toch nog even dit: in die tijd bestond GPS nog niet. Dus, met de kaart op schoot, het kleine lampje boven de passagiersstoel aan en totaal géén wegverlichting leidde ik m’n vriend de juiste kant uit. Op een gegeven ogenblik liet ik hem vertragen, want op de kaart was een lange weg getekend en voor ons was het pikkedonker. Zo donker heb ik het nog nooit geweten. Ik liet m’n vriend even van de hoofdweg in een klein zijstraatje afdraaien om samen de kaart te bestuderen. We besloten om een paar kilometer terug in een plaatselijk motelletje te logeren. Auto gedraaid, wilden we net de hoofdweg nemen of we werden door een plaatselijke politieman de pas afgesneden met z’n zware bolide, een Trabant. Hoe zo’n reus zich uit zo’n klein autooke geplooid kreeg, onbegrijpelijk. Zijn gezicht was zo groot als een voetbal, een dikzwarte moustache kietelde z’n oren en z’n voiture kwam maar tot aan z’n middel. Je moet je voorstellen dat zo’n reus in het licht van je koplampen naar je auto toekomt. Je ziet alleen maar een zwarte schaduw hoog boven je auto uittornen. Zéér indrukwekkend. Ik herinner me nog goed dat, toen hij met een pitslamp navenant z’n schoppen van handen op het raam tikte, ik bijna onder het dashbord in kroop en verstikt mompelde: “Ik weet niet wat we hebben gedaan, maar we vliegen de bak in!”.

Ook hier werd in een mengelmoes van talen en gebaren gesproken. Bleek dat we op een winkelstraat reden waar de voorbije weken een aantal inbraken waren gebeurd, en wij vertoonden verdacht gedrag. Gelukkig verstonden we elkaar en konden we weer verder. De dag erna was de huisbazin van ons logement zo gelukkig om ons te zien, want de politie was nogal corrupt. Niet die wij waren tegen gekomen.

 

In Gyömrö passeerde de trein naar Budapest. Deze namen wij dagelijks naar de hoofdstad. Vreemde toestanden. Dankzij de lekkere warme zomer bleven de deuren wagenwijd openstaan. En weet je, niemand viel eruit. Vervolgens remde de trein af ergens in niemandsland, en zag je ineens mensen van de trein springen en gemoedelijk het veld in slenteren. Hij reed nog wel hè. Terug op snelheid, en dan ineens hetzelfde verhaal, maar nu sprong er een hoop volk op. Only in Hongaria! Raar.

 

Eethuis Fatal had z’n naam niet gestolen. De eerste keer dat we er voorbij kwamen, stond er een rij wachtenden van jewelste. Wij gniffelden, “alsof er niet genoeg restaurants in de buurt zijn!”. De dag erna was er niemand, dus liepen we naar binnen, nieuwsgierig naar die kookkunsten. Man, man zalig en véél. Het werd je fataal wanneer je heel je dis opat. Omdat dit ons zo goed beviel, was de vraag van de dag “waar eten we?” voor de volgende middag al beslist.

En ja, wij stonden toen mee in de file en zagen nieuwe toeristen meesmuilend langs ons door wandelen. Wij wisten beter.

 

Intussen was de vakantie al goed opgeschoten en reisden we af naar Tiszavalk. Dat zo’n dorpje zelfs maar op de kaart stond. Amper tien huizen groot, waarvan één vakantiehuis en daar verbleven wij.

Ter plaatse aangekomen struikelden we bijna over de eigenaar die in volle lengte op het gazon lag te snurken. Letterlijk. Over hem gebogen, stootten we elkaar aan: “Maak jij ‘m wakker!”, “Neen, jij.”. Uiteindelijk ontwaakte hij vanzelf van ons geleuter. Natuurlijk raad je het al, alleen Hongaars. Toevallig kende z’n buur een paar woorden Duits. En met “een paar” ben ik nog heel gul. We werden verwelkomd met zelfgestookte witte wijn en brandewijn. Dit spul was ongelooflijk sterk. Alle drank is achter mij op het gras beland en liet daar brandplekken achter. Onze twee Hongaarse vrienden lustten het wel en veel.

Met veel gebaren werden we uitgenodigd om een uur later, mee te gaan vissen. Onze verhuurder maakte in die tijd z’n fles schnaps soldaat. Al zigzaggend legde hij de weg af naar de rivier. Vissen bleek een eufemisme te zijn voor het leegdrinken van de jerrycan sterke drank. Gelukkig haalden we heelhuids de oever terug en toen begon het. Onze zatte man wist niet meer dat hij z’n koppeling moest induwen om te kunnen schakelen. Telkens hij z’n rem losliet en de pook in achteruit wilde rammen, schokte de wagen naar voren. We stonden op een berm, die afhelde naar het water. Dit herhaalde zich twee, drie, vier keren. Intussen had ik de deurhendel al vast met de boodschap naar m’n vriend: “voordat we in het nat belanden, spring ik eruit.”. Toeval wil dat op een meter van de rand een aanleganker uit de grond stak en de voorbumper zich hierachter vasthaakte. Het water insukkelen, ging niet meer, achteruit rijden ook niet. Uiteindelijk haalden we de dronkaard achter het stuur weg en hieven we met z’n drieën de auto over het anker. Mijn vriend karde naar huis.

 

Tijdens een van onze trips gingen we lekker eten. Nog één tafel was bezet, met Duitsers. Dat hadden we buiten al gezien, want de zwaarste BMW met wit-zwarte nummerplaat, stond bijna in het restaurant geparkeerd. Terwijl wij nog aan het bestellen waren, wilde de dikke Duitser afrekenen. Sorry, maar zo was het nu eenmaal. Hij wilde met de kaart betalen. De ober was zeer verveeld, want de connectie werkte niet en vroeg of cash ook ging. Daar speelde zich een discussie van twintig minuten af met steeds dezelfde argumenten: “de verbinding gaat niet” en “op de deur staat dat ik met de kaart kan betalen, dus wil ik met de kaart betalen”. De eigenaar werd erbij geroepen, en moe getergd, liet hij de snoodaard gaan zonder z’n rekening te verheffen. Het ergste van allemaal was dat die degoutante man z’n vet gespekte portefeuille bovenhaalde en fijntjes liet weten: “ik kan cash afrekenen, maar op de deur staat dat ik met de kaart kan betalen, dus dat wil ik.” Arme arme man. Hiermee bedoel ik niet de Hongaren. Toen het onze tijd was, konden we het niet laten en haalden we Mastercard boven. De ober bleef er bijna in. Vlug maakten we hem duidelijk dat het een grapje was.

 

Ik ben een goede kaartlezer, maar toch op een gegeven moment was ik de weg kwijt. Ik dacht zelfs dat we van de kaart waren afgereden. Plots zag ik een oude man staan, ik duwde Thierry de kaart in z’n handen. Hij draafde naar hem toe en weer werd met veel gesticuleren van alles uitgelegd. Thierry stapte terug in de auto en hij had net geantwoord dat hij nog steeds niet wist hoe we verder moesten of ik hoorde achter me de deur dichtslaan. Ik draaide me om en daar zat het gerimpeld mannetje te blinken. Hij voerde ons een kwartier lang langs wegeltjes, weiden, pleintjes en vertelde tegelijk, wat ik alleen maar kan vermoeden, z’n heel levensverhaal. Plots boog hij zich naar voren en zwaaide met z’n armen. We stopten, hij stapte uit en wij zaten op de juiste weg. Vraag me niet hoe hij thuis is geraakt. Ofwel moest hij net daar zijn en waren wij een welkome toevalstreffer.

 

Dat de Hongaarse politie corrupt is, mochten we ook ontdekken. Verklaar eens hoe het kan, dat toen ik over een brug reed, omhoog, en ik aan de andere kant, omlaag, werd tegen gehouden, omdat ik terwijl we aan het stijgen waren, te hard reed? De agent wees naar een politiewagen die nog eens een tiental meter verder stond met een kartonnen doos met een plastiek pot op geplakt, dat voor een camera moest doorgaan. Bleek dat alle recente auto’s tegen de kant werden gezet, niet alleen vreemde nummerplaten ook de nieuwere Hongaarse. De politiebeambte vulde zo zijn maandloon goed aan.  Ik denk dat hij een half jaar lang niet meer moest werken.

 

En ja, na een eventvolle reis keerden we huiswaarts om aan de controlepost weer tegengehouden te worden. Alles wat los hing, haalden ze uit de auto. Tot de vuile onderbroeken toe.

 

Neen, we hadden geen smokkelwaar aan boord, wel veel straffe verhalen.

 

© Veerle Daenen


Reactie plaatsen

Reacties

Mich
6 jaar geleden

Wat n spannend verhaal! Meeslepend! En wat n jong kopke... 😬😬😬
Top! Kijk al uit naar het vlgnde verhaal!

jeanine vandormael
6 jaar geleden

Een tof verhaal! Heb er van genoten. Riep bij mij ook nogal wat herinneringen op... van in mijn tijd in Afrika. Was niet anders. blijf schrijven!

Marie-Josee Ernots
5 jaar geleden

Van het begin tot het einde gelezen!!! En spannend!!! Wat een reis met angst, vreugde, binnenpretjes ! Wat ben jij een knappe schrijfster!!!

Karina
5 jaar geleden

Zo herkenbaar...!
Leuk om mee op schoot te zitten tijdens je reis.
Blijf schrijven Veerle!

Maak jouw eigen website met JouwWeb