Weemoed

Gepubliceerd op 11 oktober 2021 om 17:00

 

Het is een nattige namiddag en ik zit in de zetel met Tom z’n warme lijfje tegen mij aangedrukt. Met z’n tweetjes kijken we naar “Sea of love”. Alé, ik kijk en hij ronkt gezapig met de gesprekken op TV mee.

 

Opeens, na een scene waarin een hoogbejaarde man zijn lievelingsgedicht uit zijn jeugdjaren reciteert, word ik terug gekatapulteerd naar mijn kinderjaren. Ik zie mezelf terug in een smok zwart kleedje met spaghettibandjes, bedrukt met honderden gele, bruine en rode bloemen. Ik sta als tienjarige op de speelplaats van mijn lagere school. Alle kinderen van de klas spelen samen “vlaggen vangen”. De zon schijnt heerlijk, niet te heet, net goed. We staan in twee kampen en proberen om beurt de vlag van het andere team te stelen. We lachen en roepen naar elkaar, maken schijnbewegingen om de wimpel te vangen en wanneer onze snelste spurter uiteindelijk de tegenstander hun vlag in de lucht gooit, schreeuwen we het allemaal uit van geluk en springen vrolijk op en neer. We hebben gewonnen.

 

De weemoed overvalt me. Waar zijn die dagen heen?

 

Waar zijn die dagen van zorgeloosheid? Niets moeten, alles kunnen, weinig mogen (van de mama), maar het stiekem toch doen? De zon op je bol voelen en weten dat alles goed komt. Dat jij ooit de wereld gaat veroveren.

 

Wat wilde ik vroeger graag ouder zijn. Dan moest ik niet meer naar school, geen huiswerk meer maken, geen saaie lessen volgen of een standje krijgen, omdat het niet goed genoeg was voor de juffrouw of meester.

 

Wat wens ik nu dat ik terug naar die onbevangenheid van toen kan gaan. Rondlummelen, plezier maken, af en toe een handje toesteken thuis, ’s avonds met de go-kar rijden of met alle buurtkinderen op straat ravotten, soms ook ruzie krijgen en de dag erna het weer goed maken. Je niets moeten aantrekken van die alledaagse beslommeringen die ieder van ons meekrijgt. De ene al wat meer dan de andere.

 

Een zwaar gevoel drukt op m’n hart.

 

Jaloezie zit niet in mijn lijf. Wat jij hebt, weet, kunt, is mooi voor jou, maar mij interesseert dat niet. Het enige waar bij mij dat groene monster zijn snuit vertoont, is bij volwassenen die met kinderlijke verwondering kunnen blijven kijken. Die ondanks tegenslagen steeds met een vrolijke noot door het leven dansen. Ik geniet ervan hen gade te slaan en wens mezelf een stukje van hun toe.

 

Intussen kabbelt de film hier verder en het warme lijf ligt nog steeds langs mij, een pootje neemt bezitterig mijn been vast.

 

Een gelukzalig gevoel verrast me.


Reactie plaatsen

Reacties

Mich
5 jaar geleden

*zucht* WOW!

Marie-Josee Ernots
5 jaar geleden

Mooi hé zo zalig teruggestuurd worden naar een zorgeloze kindertijd! Maar toch... terugkeren en een zachte warmte voelen!!!
Liefs!!!