Hoopvol

Gepubliceerd op 1 januari 2022 om 16:55

Hoopvol

 

Eén januari. Wat een magische datum. Althans, ik vind dat toch. Zo’n nietig cijfertje dat nieuwe mogelijkheden met zich meebrengt. Elk jaar opnieuw. Op deze dag krijg ik altijd de beste nieuwjaarswensen. Alles wat ik mooi of leuk vind. Ik weet niet wat komen gaat en toch sta ik hoopvol te kijken naar dit jaar vol gratis opportuniteiten.

 

Deze ochtend slenterde ik in Namen rond, genietend van m’n laatste dagje uit. Warm voor de tijd van het jaar en veel goed gemutste Namenaren die vrolijk “Bonne année” riepen. En ik dacht: “Dit wordt mijn jaar”. Lang geleden dat deze gedachte bij mij opborrelde.

 

Ik herinner mij mijn eerste jaar hogeschool nog heel goed. Die eerste dag te voet terug naar m’n kot wankelend, met een kabas vol boeken waar ik dacht: “Dit wordt een fantastisch jaar!”. En dat klopte ook nog. Vanaf het eerste uur in school klikte het meteen met de drie meisjes rond mij. Het hele jaar hebben we ons geamuseerd met de meest dwaze dingen: verkleed rugby spelen, met de hele klas gaan brossen om dan te merken dat er drie bleiterkes toch in de les zaten, een superplezante doop meemaken en onze dopers zelf tussennemen, de kerstboom van de buurtklas pikken waarna zij hem onder luid protest terughaalden, fuiven tot in de vroege uurtjes en met je fuifkleren terug naar school stappen, een sneeuwballengevecht verliezen en als smeltende sneeuwvrouwen plassen maken onder onze stoelen, gieren van het lachen om de examenstress te onderdrukken. Het was zalig!

Blokken hoorde er natuurlijk ook bij. Mijn partiële examens arriveerden stormenderhand. Tegen zo’n massa was ik niet opgewassen en m’n zelfvertrouwen slonk elk uur meer en meer. Ook hier verloste een idee mij van dit neerhalend gevoel. Op een groot blad pende ik snel “Ik slaag dit jaar” neer en hing het voor m’n neus op m’n bureau. Elke keer ik m’n hoofd optilde, dansten deze letters voor m’n ogen. Treiterend, spelend, uitdagend. Ik ben ook in eerste zit geslaagd. En het jaar daarna ook, en het jaar daar nogmaals. Dat zinnetje opschrijven, was de beste zet, die ik toen kon doen.

Daarom hecht ik nu zoveel waarde aan dat niemendalletje dat opdwarrelde tijdens m’n ochtendwandeling.

 

Met nieuwe moed stap ik dus over de drempel van 2022. Een heldengevoel dat mij vooruit stuwt. Het pakt me vast en duwt me de hoogte in. Als een engel spreid ik m’n armen en beeld me in dat ik vleugels krijg en tot ongekende hoogte oprijs. Alleen maar mooie dagen dit jaar. Hoewel zonder de mindere momenten, weet je niet wat de leuke zijn. Twaalf maanden met allerhande mogelijkheden die ik hopelijk zie en nog meer, die ik grijp. Die ik vastpak en niet meer loslaat, zodat ik op 31 december, voluit kan roepen:

 

“Dit was mijn jaar, op naar het volgende!”

 


Reactie plaatsen

Reacties

Mich
5 jaar geleden

Een zalig gevoel! Wens dit iedereen toe en jou, Veerle, hetzelfde en een jaar dat slaagde!!!